Most Romantic Assamese Poem.

হেৰুৱাবলৈ নাই একোৱেই,
তথাপিও হেৰুৱাৰ ভয় ।

চাৰিওফালে পোহৰ,
তথাপিও আন্ধাৰলৈ ভয় ।

 সুখেৰে আবৃত্ত মই,
তথাপিও দুখলৈ ভয় ।    

আছে মাথোন অযুত সপোন মিহলি কিছু মধুৰ স্মৃতি,
নাই মোৰ হেৰুৱাৰ ভয় ।।        

---

Most Romantic Assamese Poem.

There’s nothing to lose,
Still, I’m afraid of losing.

Light all around,
Still afraid of the dark.

I am surrounded by happiness,
Yet fear of suffering.

There are only thousands of dreams mixed with some sweet memories,
I’m not afraid of losing.

---

Abstract of the Poem

This poem reflects the inner conflict between fear and reality. Though there is nothing tangible to lose, the speaker grapples with an irrational fear of loss. Surrounded by light, happiness, and sweet memories, they paradoxically fear darkness, suffering, and pain. The poem explores the tension between a seemingly perfect external world and the internal anxieties that persist despite it. Ultimately, the speaker finds solace in memories and dreams, which offer a sense of peace in the face of these fears, revealing the complexity of human emotions.

কবিতাৰ বিমূৰ্ত ৰূপ

এই কবিতাটোত ভয় আৰু বাস্তৱৰ মাজৰ আভ্যন্তৰীণ সংঘাতৰ প্ৰতিফলন ঘটিছে। যদিও হেৰুৱাবলগীয়া কোনো স্পষ্ট কথা নাই, বক্তাই হেৰুৱাৰ এক অযুক্তিকৰ ভয়ৰ সৈতে যুঁজিছে। পোহৰ, সুখ আৰু মধুৰ স্মৃতিৰে আগুৰি থকা তেওঁলোকে বিপৰীতমুখীভাৱে আন্ধাৰ, দুখ আৰু যন্ত্ৰণাক ভয় কৰে। কবিতাটোৱে আপাত দৃষ্টিত নিখুঁত বাহ্যিক জগত এখন আৰু তাৰ পিছতো স্থায়ী হৈ থকা আভ্যন্তৰীণ উদ্বেগবোৰৰ মাজৰ উত্তেজনাক অন্বেষণ কৰিছে। শেষত বক্তাই স্মৃতি আৰু সপোনত সান্ত্বনা পায়, যিয়ে এই ভয়বোৰৰ সন্মুখত শান্তিৰ অনুভূতি প্ৰদান কৰে, মানুহৰ আৱেগৰ জটিলতা উন্মোচন কৰে।